Witam wszystkich.
Oglądałem ostatnio film Star Trek The Motion Picture. Nurtują mnie dwie sprawy. Pierwsza to jaki jest rozmiar statku V'ger. W filmie pada stwierdzenie, że 82 jednostki astronomiczne. Ale to dotyczy chmury wokół statku. Natomiast nic nie wiadomo o samym statku.
Druga kwestia to moment spotkania Enterprise z chmurą V'ger. Czy Enterprise i V'ger wyszli z warp czy wszystko dzieje się przy prędkościach nadświtlnych?

rossonero

Witamy na pokładzie!


Rozumiem, że chodzi Ci o statek już przebudowany przez cywilizację maszyn, nie pierwotnego Voyagera VI?


Zasadniczo przywykło się +/- utożsamiać rozmiary chmury z rozmiarami statku... Z tym, że warto dodać iż te ostatnie sami twórcy uznali z czasem za przesadzone, stąd w wersji reżyserskiej słyszymy o 2 - nie 82 - au potem.


Lubię takie dobre, szczególarskie, pytania... Z tym, że by na to odpowiedzieć trzeba znać teorię napędu Warp. Otóż zasadniczo Warp to nie jest konwencjonalny ruch w przestrzeni, tylko - przeciwnie - zakrzywianie czasoprzestrzeni wokół statku, podczas gdy on sam jest w bezruchu*. Trzeba przy tym dodać, iż - w świecie ST - dwa czy trzy odpowiednio blisko siebie się znajdujące obiekty mogą znaleźć się wewnątrz jednego bąbla Warp (obszaru spokoju, wokół którego czasoprzestrzeń jest przesuwana), co oznacza, że względem siebie mogą wtedy znajdować się w bezruchu... lub mniejszy - np. prom czy Spock z silniczkiem EVA - może poruszać się względem większego, warpującego, w konwencjonalny sposób.

* Był swego czasu linkowany filmik dobrze to ilustrujący:
http://www.startrek.pl/forum/index.php?action=vthr ead&forum=3&topic=2664&page=0#msg244418

82 AU to średnica chmury energii otaczającej V'Gera , w wersji reżyserskiej zmniejszona do 2 AU .

Sam statek wiązący Voyagera VI miał coś koło 70 km długości z tego co pamiętam .

Moje drugie pytanie miało ścisły związek z pierwszym. Jeżeli znana byłaby prędkość Enterprise w momencie przelotu nad statkiem V'ger, możnaby było ustalić wielkość tego drugiego mierząc czas przelotu Enterprise w locie równoległym. Oczywiście w pewnym przybliżeniu.


Zakładam, że te 2 ja to jednak nadal średnica chmury. Bo zanim wyłonił się statek, to Enterprise chwilę leciał przez chmurę.


A masz jakieś źródło tej informacji? Bo z kolei wydaje mi się to trochę za mało.

reyden


Jak - przed chwilą - sprawdziłem na jednej ze - znanych i u nas - tablic porównujących rozmiary filmowych statków faktycznie sam V'Ger był znacznie mniejszy, miał ok. 78 km (czyli ciut więcej niż podałeś).

rossonero


Fakt, mój błąd, pochrzaniło mi się i wprowadziłem zamieszanie. Vide to, co odpisałem reydenowi powyżej.


Z drugiej strony... znając rozmiar V'Gera i Enterprise'a, i czas przelotu, możesz spróbować wyliczyć z tego prędkość...*

* Entek jest prawdopodobnie wewnątrz bąbla Warp wytwarzanego przez V'Gera i używa napędu impulsowego...

BTW. linkuję scenę przelotu:
http://www.youtube.com/watch?v=1CmJ-NHDScI
http://www.youtube.com/watch?v=E9UjQTtIEOo

Przelot bezpośrednio nad statkiem V'ger trwa ok. 4 minut. Czyli jeżeli przeleciał 78km w 4 minuty, to daje nam prędkość 1170km/h. To niewiele więcej, niż prędkość przelotowa współczesnych samolotów pasażerskich. Nie wiem w takim razie, czy Enterprise nie używa silników manewrowych.

rossonero


Oczywiście o ile założymy, że czas ekranowy odpowiada czasowi in universe, że nie wdała się licenitia poetica, skrótowość... Co by oznaczało, że przelot... trwał jeszcze dłużej...


Czyli silników impulsowych (tj. magnetohydrodynamicznych/magnetoplazmodynamicznych napędzanych reaktorami fuzyjnymi "odżywianymi" deuterem, jak mówią Manuale), w tym wypadku - jak z prawdy ekranu wynika - używających nędznego ułamka swojej mocy (bo zdolne są osiągać prędkości b. bliskie c).

Zawsze mi się wydawało, że silniki manewrowe to jeszcze inny rodzaj silników, służący np do wylatywania z doków czy bazy kosmicznej.

rossonero


Ściśle biorąc masz rację (naprawdę niezły jesteś w wychwytywaniu detali), że są to jeszcze inne silniki, stanowiące część tzw. RCS-u:
http://memory-alpha.wikia.com/wiki/Maneuvering_thr uster
http://memory-beta.wikia.com/wiki/Maneuvering_thru ster

Ale mechanizm ich działania (przynajmniej w XXIV wieku, stulecie po TMP) co do zasady nie różni się od impulsowych (magnetohydrodynamika, fuzja, deuter)*, dlatego pozwoliłem sobie pójść na skróty.

* Skąd ich druga nazwa:
http://memory-alpha.wikia.com/wiki/Impulse_thruste r

Oddajmy zresztą głos Manualowi TNG:

"7.3 REACTION CONTROL SYSTEM

In its normal docked configuration, the USS Enterprise achieves low- velocity attitude and translational control through the use of six main and six auxiliary reaction control engines for fine adjustments. The reaction control system (RCS) is designed primarily for sublight operations involving station- keeping, drift-mode three-axis stabilization, and space dock maneuvering.
The RCS is divided into two parts corresponding to the two sections of the total starship. The Saucer Module RCS consists of four main and four auxiliary engines located on the hull edge; the two remaining main engines and ten venier thrusters make up the Battle Section RCS and are located outboard of the main deflector dish. In the docked configuration, both systems are cross-commanded by the main computer propulsion controller (MCPC) to provide the required guidance and navigation inputs. In separated flight modes, the Saucer Module continues to run modified MCPC routines, while the Battle Section switches over to its single computer core guidance and navigation (G&N) software.
Each main RCS engine consists of a gas-fusion reaction chamber, a magnetohydrodynamic (MHD) energy field trap, and upper and lower vectored-thrust exhaust nozzles. Deuterium fuel for each fusion chamber is stored in six immediate-use supply tanks and tied to replenish lines from the main deuterium tank group in the Battle Section. Fuel transfer is managed by three redundant sets of magnetic-peristaltic pumps, pressure regulators, and distribution nodes. Ignition energy for the reaction chamber is provided by a step-up plasma compression generator, and supplied through a standard capacitance tap by the ship's power distribution net. The reaction chamber measures 3.1 meters in diameter and is constructed by hafnium carbide 0.2 meters thick, with a 0.21 cm replaceable inner wall of duranium tritanide. It can withstand a total of 400,000 firings and 5,500 hours operating time before requiring inner wall servicing.
A two-stage MHD field trap lies downstream from the fusion chamber. The first stage acts as an energy recovery device and returns some of the undifferentiated plasma to the power net. The second stage performs partial throttle operations, in concert with fuel flow regulators, to control the exhaust products as they enter the thrust nozzle. Both stages are manufactured as a single unit 4 x 2 x 2 meters and are constructed of tungsten bormanite. The plasma return channels are rated at 6,750 hours before the inlets must be replaced.
The vectored nozzles direct the exhaust products at the proper angle for the desired force on the ship's spaceframe. Each nozzle assembly produces a maximum of 3 million Newtons thrust with one nozzle active, and 5.5 million Newtons with both nozzles active. Kreigerium plate valves regulate the relative proportions of exhaust products flowing through the upper and lower nozzle components.
Each auxiliary engine consists of a microfusion chamber and vectored-thrust nozzle, but without the MHD trap. The microfusion chamber measures 1.5 meters in diameter and is constructed of hafnium duranide 8.5 cm thick. Each auxiliary engine channels its exhaust products through the main RCS nozzle and can generate a total thrust of 450,000 Newtons. The auxiliary engines are rated for 4,500 hours' cumulative firing time before servicing.
Also incorporated into the RCS quads are precision mooring beam tractor emitters used for close-quarters and docking maneuvers when starbase-equivalent mooring beams are not available."

Warto przy tym zauważyć, że te dysze (nozzles) używane zwykle do drobnych korekt kursu mają osiągi niewiele tylko gorsze niż silnik F-1 rakiet Saturn V, a działać potrafią znacznie dłużej:
http://www.astronautix.com/engines/f1.htm

Nick Ottens, autor znanej strony Forgotten Trek o tym jak rodził się dok remontowy, z którego wystartował Entek w TMP:
http://www.startrek.com/article/forgotten-trek-des igning-the-tmp-drydock